Sunday, August 13, 2017

సాకులు



“నాకు స్నేహితులు నాకు అది అలవాటు చేసారు”
“ఆ అమ్మాయి ప్రేమ వల్లె నా చదువు పాడయింది”
“మా భర్త, పిల్లల వల్ల నా కెరీర్ లేకుండా అయ్యింది”
 “మా ఇంట్లో వాళ్ళ ఒత్తిడి వల్లే ఈ చెత్త కోర్స్ తీసుకోవాల్సి వచ్చింది”



కొందరు వారి జీవిత నిర్ణయాలకు వేరే వాళ్ళను ఎందుకు బాద్యులను చేస్తారో అర్థం కాదు. ఆత్మవిమర్శ లాంటివి వాళ్ళు చేయరేమో! మంచి జరిగితే వాళ్ళే కారణం, చెడు జరిగితే మాత్రం ఏవేవో సాకులు, వేరే వాళ్ళపై నిందలు! ఎవరి జీవితానికి వారె బాధ్యులు. వేరే వాళ్ళు ఆ వ్యక్తులకు సలహా ఇచ్చినా, ఒత్తిడి చేసినా, సమయం వృధా చేసినా, నేర్పించినా, అది ఆ వ్యక్తి అంగీకరిస్తూ నిర్ణయం తీసుకోవటం వల్లే ఇప్పుడు ఆ స్థితిలో ఉన్నారు. వ్యక్తులు ఒకప్పుడు ఎదిరించలేని, ప్రశ్నించలేని, ఒప్పించలేని నిస్సహాయతను వేరే వాళ్ళను సాకుగా చూపుతూ బ్రతికేస్తూ పోవటం వల్ల ఉపయోగం ఏమి ఉండదు. ఎవరో చెప్పినట్లు, “మీరు మీ జీవితానికి సంబంధించిన వరకు మిమ్మల్నితప్ప వేరే సాకులను చూపెట్టనంతవరకు మీరు ఓడిపోలేదు!”

Saturday, August 12, 2017

వెర్రి అభిమానం!!!


ఈ మధ్య నాకు తెలిసిన ఇద్దరు పిచ్చాపాటిగా వర్తమాన విషయాలపై వాదోపవాదాలు చేసుకుంటుండగా వినటం జరిగింది. అందులో ఒకతని వాదన సారాంశం ఇలా ఉంది.
“ఆ నాయకుడిని ఉరికే ఇన్ని కోట్ల జనం అతనికి మద్దతు పలికి, ఓట్లు వేయరు కదా! అతని ఉపన్యాసాలకు జనం ఎలా వస్తారో చూసావా? అతను ఒక మేధావి. అతన్ని ఒక పల్లెత్తు మాట అన్నా నేను సహించను”

సామాజిక మాధ్యమాల పుణ్యమా అని, ఈ మధ్య ఈ రకం వాదన మాట్లాడేవాళ్ళు ఎక్కువయ్యారు. ఒక వ్యక్తికి కొన్ని కోట్ల మందిని ఆకర్షించగల సమ్మోహనా శక్తీ ఉన్నంత మాత్రాన, ప్రజలు ఆ వ్యక్తికి మద్దతు పలికినంత మాత్రాన ఆ వ్యక్తి ఏం చెప్పినా, ఏం చేసినా నిజం కావాల్సిన అవసరం లేదు మరియు దానికి ఆ వ్యక్తి మేధావి అని రుజువూ కాదు!!  ఎందుకు కాదో చెప్పటానికే నా ఈ చిన్ని కథ.

బ్రిటిష్ వారు బారతదేశంలో వారి సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరిస్తున్న రోజులవి. ఒక మారుమూల ప్రాతంలో ఒక చిన్న గ్రామం ఉండేది. వాళ్ళందరూ అడవిపైనే ఆధారపడి జీవించేవాళ్ళు. ఆ గ్రామంలో ఒక పెద్దమనిషి ఉండేవాడు. అతనంటే గ్రామస్తులందరికీ అభిమానం. గ్రామానికి అతనే దిక్కు అన్నట్లు ఉండేవారు.

బ్రిటీషువారికి ఆ గ్రామా చుట్టుపక్కల అడవిలో దొరుకుతున్నసహజవనరులపై కన్ను పడింది. ఈ గ్రామం వారికి, బ్రిటీషు వారు వచ్చి, తాము దైవంలా కొలుస్తున్న సహజ వనరులను కబలిస్తుండటం నచ్చలేదు. కొంత మంది గ్రామస్తులు బ్రిటిషు సైనికులతో ఘర్షణ పడ్డారు కూడా. కాని వారి తుపాకుల ముదు వీరి విల్లులు ఏమి చేయలేకపోయాయి.

ఆ ఊరి పెద్దమనిషి దగ్గరికి ఆ గ్రామస్తులు వచ్చి సలహా అడిగారు. ఆ పెద్దాయన, సరే నాకు ఒక వారం సమయం ఇవ్వండి ఏదో ఒక మార్గం చెబుతాను అని చెప్పి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాడు. వారం తరువాత వచ్చి, అ గ్రామస్తులందరినీ పిలిచి ఇలా చెప్పాడు

“నేను ఆ పర్వతం పై ఉన్న యోగి బాబా సహాయం తో యాగం చేసి ఈ మంత్రించిన నీళ్ళను తీసుకువచ్చాను. ఈ నీళ్ళను మనం త్రాగిన తరువాత ఆ తెల్ల వాళ్ళ ఆయుదాల నుంచి వచ్చే మందు గోళాలు పువ్వులుగా మారిపోతాయ్. కాని మనం అందరం కలిసికట్టుగా ఈ నీళ్ళను త్రాగి పోరాడితేనే వాళ్ళను ఓడించగలము”

తుపాకుల గురించి మొత్తంగా తెలియని ఆ గ్రామస్తులు, ఆ పెద్దమనిషి పై ఉన్న నమ్మకం మరియు అభిమానం తో అతనితో కలిసి ఆ మంత్రించిన నీళ్ళు త్రాగి పోరాడటానికి సిద్దం అయ్యారు. మరుసటి రాజు బ్రిటిషు వారి క్యాంపుపై దాడి చేయటం, ప్రతిగా బ్రిటీషు వారు తుపాకులతో ఆ గ్రామస్తులను కాల్చటం. ఆ పెద్దాయన తో పాటు మిగిలిన ఆ గ్రామస్తులు కూడా చనిపోయారు.


ఒక వ్యక్తి మీద ఉన్న అభిమానం మన విశ్లేషణా సామర్థ్యాన్ని నిర్వీర్యం చేయకూడదు. సామాజిక మాధ్యమాల ప్రకటనలకు, సామాజిక ఒత్తిడిలకు మరియు వెర్రి అభిమానానికి మనలో ఉన్న హేతుబద్దత అతీతంగా ఉన్నప్పుడే సమాజం సౌబాగ్యంగా ఉండగలుగుతుంది.  

Thursday, July 27, 2017

ఎలా వర్ణించను!



తన  చాయను చూసాక
వచ్చిన ఆ అనుభూతిని,
తన  చిట్టి గుండెని విన్నాక  
వచ్చిన ఆ పులకరింతని!
తన కదలికలు నా అరచేతికి తాకాక
వచ్చిన ఆ ఉత్సాహాన్ని,

ఏం చేస్తుందో, ఎలా ఆలోచిస్తుందో,
ఎలా ఉంటుందో, ఏం అనుకుంటుందో
లాంటి ఎన్నో సమాధానం దొరకని ఆ ప్రశ్నలను

తన జీవిత గమ్యంలో
ఆశల లక్ష్యాలకు
నా వంతు బాధ్యత పై
కలిగిన సందేహాలను

సమయంతో పోటి పడుతూ
అమ్మ కడుపులో హాయిగా
పెరుగుతున్న తనను చూస్తుంటే
వస్తున్న ఆ స్వాంతనను

ఆత్మశోదనలో తెలిసింది
తనపై పెరిగే ఆప్యాయతే
ఈ ఆలోచనలకూ కారణం అని

ఇక తన రాక కోసమే
ఈ ఎదురుచూపులు అని
ఈ చిరు నవ్వుకి
సాంస ఒక రూపం అని  


Saturday, April 29, 2017

నేను బాహుబలి – 2 సినిమా ధియేటర్లో చూడను


 ఎవరో అడిగారు నన్ను, “ఏంటి బాస్, ఆ సినిమా చూస్తున్నారా మొదటి రోజు”, ధియేటర్ లో ఆ సినిమా చూడొద్దని నిర్ణయించుకున్నా అని చెప్పా! ఏదో గ్రహాంతరవాసిని చూసినట్లు నన్ను అదో రకంగా చూసారు.

నాకు సినిమా అంటే ఒక ఖాళీగా ఉన్నప్పుడు ఆహ్లాదం కోసం చూసే వినోదం. అది హోదాకు చిహ్నం కాదు. మొదటి రోజు, మొదటి వారం చూసాను అని సామాజిక మాద్యమాలలో, స్నేహితులతో చెప్పుకోవటానికి! నేను మొదటి రోజు చూసినా, 100 వ రోజు చూసినా కథలో ఉండే మార్పేమీ లేదు.

ఇక ధియేటర్ లో చూడకపోవటానికి కారణం, ఆ సినిమా వ్యాపార ధోరణి సామాన్య ప్రజలను దోపిడి చేసే విధంగా ఉంది. ఆ సినిమా ప్రచార కార్యక్రమాల విధానాలు ప్రజల్లో మాస్ హిస్టీరియా పెంచేలా ఉన్నాయి. ఆ సినిమా ఏదో నిత్యావసర వస్తువు అయినట్లు, చూడకపోతే చచ్చిపోతారు అన్నట్లు సామాజిక మాధ్యమాల ద్వారా, మీడియా ద్వారా సామాన్య ప్రజలలో ఒక రకమైన ఆర్టిఫిసియల్ కంపల్షన్ తయారు చేయటం లో సఫలీకృతం అయ్యారు. తెలుగువారి గౌరవం అని ఇక్కడ, దక్షిణ భారతదేశ సంపద అని ఇక్కడి రాష్ట్రాల్లో, మన దేశ గౌరవం అని ఉత్తర రాష్ట్రాల్లో వ్యాపారాత్మక ప్రతిష్ట ను నెలకొల్పి, టికెట్ల ధరను కొన్ని రెట్లు అమాంతంగా పెంచేసి ప్రజలను నిలువునా దోపిడి చేస్తున్నారు. నిర్మాతలు, డిస్ట్రిబ్యుటర్లు, సినిమా హాల్ యజమాన్యాళ్ళు, ప్రభుత్వ యంత్రాంగాలు, ఇవన్ని జరుగుతున్నాయని తెలిసి కూడా ఏమి చేయాలేక పోతున్న సినిమా నక్షత్రాలు – వీళ్ళందరూ ఈ దోపిడిలో భాగస్వాములే!

వీళ్ళందరూ ఒక వైపు అయితే, ఈ దోపిడీకి మనమే సహకరిస్తున్నాం, ఈ మాబ్ మెంటాలిటీ మాయలో పడి. ఒక వారం తరువాత, 100 రూపాయలకు దొరుకుడుంది అన్నప్పుడు, ఈ రోజే 4౦౦౦ పెట్టి సినిమా చూడటం వల్ల వచ్చే లాభం ఏంటో? ఎందుకు కిలోమీటర్ల కొద్ది లైన్లలో నిలపడి మరీ ఆ సినిమాను మొదటి రోజు మొదటి ఆట చూడాలని అనుకోవటం? ఎందుకు నానా కాళ్ళు పట్టుకొని ఏదో ప్రాణం పోతుంది అన్నట్లు టికెట్ల కోసం వెంపర్లాడటం? అమీర్ పేట నుంచి అమెరికా వరకు ఇదే పరిస్థితి, అదే మొబ్ మెంటాలిటీ (మన ‘మంచి’ మీడియా దీన్ని ‘ఫీవర్’ అని టోన్ డౌన్ చేస్తుంది).

వారి ఇష్టం భయ్యా, 4౦౦౦ కొంటారు, 4౦,౦౦౦ లకు కొంటారు, కొనే వాళ్ళకు లేని బాధ మీకెందుకు అని మీరనొచ్చు, దానికి సమాధానమే నా ఈ చిన్ని కథ:  

ఒక ఊర్లో ప్రతీ వారం అంగడి పెట్టేవారు. అక్కడ ఒక వ్యాపారి చెక్కలతో చేసిన ఆట బొమ్మలని అమ్మేవాడు. అక్కడికి వచ్చే రైతులు, ఆసాములు, కూలీలు మొదలైన వాళ్ళందరూ, ఈ వ్యాపారి చెప్పే మొదటి ధరకు, సగం వరకు బేరమాడి ఆట బొమ్మలని కొనేవారు. అలా సగం ధరకి అమ్మినప్పటికీ, ఆ వ్యాపారికి లాభం మిగిలేది.  

కొన్ని మాసాల తరువాత, ఆ అంగడిలో కొంత మంది కొత్త ఆసాములు రాసాగారు, వాళ్ళకు వచ్చిన నడిమంత్రపు సిరి వల్ల, హోదా చుపించుకోవటానికి, వాళ్ళు ఈ వ్యాపారి చెప్పిన మొదటి ధరకే ఆ బొమ్మలని కొనటం మొదలు పెట్టారు. ఈ కొత్త ఆసాములకు అమ్మటం వల్ల ఈ వ్యాపారికి లాభం రెట్టింపు అవటం, తన బొమ్మలకు డిమాండు పెరిగింది అనుకొని, తన బొమ్మలను మొదటి ధరకు మాత్రమే అమ్మటం మొదలు పెట్టాడు. మిగిలిన ఆసాములు, కొంత మంది పెద్ద రైతులు మాత్రమే ఈ వ్యాపారి వద్ద కొనేవారు. అమ్మకాలు కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టినా, లాబాలు మాత్రం గణనీయంగా పెరగటం తో ఈ వ్యాపారి బేరం ఆడటం మానేసాడు. ఈ వ్యాపారిని చూసి ఆ జాతరలో ఉన్న మిగిలిన వ్యాపారులు కూడా బేరం ఆడటం మానేసి అమ్మటం మొదలు పెట్టారు.
 
దాంతో బొమ్మల ధర పెరిగింది, కాని ఆ మొత్తం ప్రదేశం లో ఉన్న వ్యక్తుల ఆదాయం మాత్రం అంతే ఉంది. దీని వలన ఆ బొమ్మలు సామాన్యులకి అందుబాటులో లేకుండా అయిపోయాయి. ఈ బొమ్మలు నిత్యావసర వస్తువులు కావు, కాబట్టి ఆ స్తోమత లేని వాళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలకి ఆ అందమైన చెక్క బొమ్మలను కొనివ్వటం మానేయాల్సి వచ్చింది.  

ఇదే సినిమా మాబ్ మెంటాలిటీ లో కూడా జరుగుతున్నది!     

నేను ఆ సినిమాను వేరే మార్గాల ద్వార చూస్తాను కాని ధియేటర్లో చూడను, ఈ మొత్తం సినిమా దోపిడి పట్ల నా నిరసన.
ఇక నేను చూడకపోవటం వలన ఆ సినిమాకి వచ్చే నష్టం ఏమి లేదని నాకు తెలుసు, నష్ట పోవాలి అని కూడా నేను అనుకోవట్లేదు, కాని నేను టికెట్ కొనటం వలన ఆ దోపిడీ మాయాజాలానికి నా వంతు ఆజ్యం పోసినట్లవుతుంది, అది నాకు ఇష్టం లేదు. ఒక  సామాజిక గ్రూపు పరంగా మనమంతా ఈ వ్యవస్థీకృత దోపిడీ నుంచి, ఈ సినిమా మాబ్ మెంటాలిటీ నుంచి ఎంత తొందరగా బయటకు  వస్తే అంత మంచిది.