Saturday, April 29, 2017

నేను బాహుబలి – 2 సినిమా ధియేటర్లో చూడను


 ఎవరో అడిగారు నన్ను, “ఏంటి బాస్, ఆ సినిమా చూస్తున్నారా మొదటి రోజు”, ధియేటర్ లో ఆ సినిమా చూడొద్దని నిర్ణయించుకున్నా అని చెప్పా! ఏదో గ్రహాంతరవాసిని చూసినట్లు నన్ను అదో రకంగా చూసారు.

నాకు సినిమా అంటే ఒక ఖాళీగా ఉన్నప్పుడు ఆహ్లాదం కోసం చూసే వినోదం. అది హోదాకు చిహ్నం కాదు. మొదటి రోజు, మొదటి వారం చూసాను అని సామాజిక మాద్యమాలలో, స్నేహితులతో చెప్పుకోవటానికి! నేను మొదటి రోజు చూసినా, 100 వ రోజు చూసినా కథలో ఉండే మార్పేమీ లేదు.

ఇక ధియేటర్ లో చూడకపోవటానికి కారణం, ఆ సినిమా వ్యాపార ధోరణి సామాన్య ప్రజలను దోపిడి చేసే విధంగా ఉంది. ఆ సినిమా ప్రచార కార్యక్రమాల విధానాలు ప్రజల్లో మాస్ హిస్టీరియా పెంచేలా ఉన్నాయి. ఆ సినిమా ఏదో నిత్యావసర వస్తువు అయినట్లు, చూడకపోతే చచ్చిపోతారు అన్నట్లు సామాజిక మాధ్యమాల ద్వారా, మీడియా ద్వారా సామాన్య ప్రజలలో ఒక రకమైన ఆర్టిఫిసియల్ కంపల్షన్ తయారు చేయటం లో సఫలీకృతం అయ్యారు. తెలుగువారి గౌరవం అని ఇక్కడ, దక్షిణ భారతదేశ సంపద అని ఇక్కడి రాష్ట్రాల్లో, మన దేశ గౌరవం అని ఉత్తర రాష్ట్రాల్లో వ్యాపారాత్మక ప్రతిష్ట ను నెలకొల్పి, టికెట్ల ధరను కొన్ని రెట్లు అమాంతంగా పెంచేసి ప్రజలను నిలువునా దోపిడి చేస్తున్నారు. నిర్మాతలు, డిస్ట్రిబ్యుటర్లు, సినిమా హాల్ యజమాన్యాళ్ళు, ప్రభుత్వ యంత్రాంగాలు, ఇవన్ని జరుగుతున్నాయని తెలిసి కూడా ఏమి చేయాలేక పోతున్న సినిమా నక్షత్రాలు – వీళ్ళందరూ ఈ దోపిడిలో భాగస్వాములే!

వీళ్ళందరూ ఒక వైపు అయితే, ఈ దోపిడీకి మనమే సహకరిస్తున్నాం, ఈ మాబ్ మెంటాలిటీ మాయలో పడి. ఒక వారం తరువాత, 100 రూపాయలకు దొరుకుడుంది అన్నప్పుడు, ఈ రోజే 4౦౦౦ పెట్టి సినిమా చూడటం వల్ల వచ్చే లాభం ఏంటో? ఎందుకు కిలోమీటర్ల కొద్ది లైన్లలో నిలపడి మరీ ఆ సినిమాను మొదటి రోజు మొదటి ఆట చూడాలని అనుకోవటం? ఎందుకు నానా కాళ్ళు పట్టుకొని ఏదో ప్రాణం పోతుంది అన్నట్లు టికెట్ల కోసం వెంపర్లాడటం? అమీర్ పేట నుంచి అమెరికా వరకు ఇదే పరిస్థితి, అదే మొబ్ మెంటాలిటీ (మన ‘మంచి’ మీడియా దీన్ని ‘ఫీవర్’ అని టోన్ డౌన్ చేస్తుంది).

వారి ఇష్టం భయ్యా, 4౦౦౦ కొంటారు, 4౦,౦౦౦ లకు కొంటారు, కొనే వాళ్ళకు లేని బాధ మీకెందుకు అని మీరనొచ్చు, దానికి సమాధానమే నా ఈ చిన్ని కథ:  

ఒక ఊర్లో ప్రతీ వారం అంగడి పెట్టేవారు. అక్కడ ఒక వ్యాపారి చెక్కలతో చేసిన ఆట బొమ్మలని అమ్మేవాడు. అక్కడికి వచ్చే రైతులు, ఆసాములు, కూలీలు మొదలైన వాళ్ళందరూ, ఈ వ్యాపారి చెప్పే మొదటి ధరకు, సగం వరకు బేరమాడి ఆట బొమ్మలని కొనేవారు. అలా సగం ధరకి అమ్మినప్పటికీ, ఆ వ్యాపారికి లాభం మిగిలేది.  

కొన్ని మాసాల తరువాత, ఆ అంగడిలో కొంత మంది కొత్త ఆసాములు రాసాగారు, వాళ్ళకు వచ్చిన నడిమంత్రపు సిరి వల్ల, హోదా చుపించుకోవటానికి, వాళ్ళు ఈ వ్యాపారి చెప్పిన మొదటి ధరకే ఆ బొమ్మలని కొనటం మొదలు పెట్టారు. ఈ కొత్త ఆసాములకు అమ్మటం వల్ల ఈ వ్యాపారికి లాభం రెట్టింపు అవటం, తన బొమ్మలకు డిమాండు పెరిగింది అనుకొని, తన బొమ్మలను మొదటి ధరకు మాత్రమే అమ్మటం మొదలు పెట్టాడు. మిగిలిన ఆసాములు, కొంత మంది పెద్ద రైతులు మాత్రమే ఈ వ్యాపారి వద్ద కొనేవారు. అమ్మకాలు కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టినా, లాబాలు మాత్రం గణనీయంగా పెరగటం తో ఈ వ్యాపారి బేరం ఆడటం మానేసాడు. ఈ వ్యాపారిని చూసి ఆ జాతరలో ఉన్న మిగిలిన వ్యాపారులు కూడా బేరం ఆడటం మానేసి అమ్మటం మొదలు పెట్టారు.
 
దాంతో బొమ్మల ధర పెరిగింది, కాని ఆ మొత్తం ప్రదేశం లో ఉన్న వ్యక్తుల ఆదాయం మాత్రం అంతే ఉంది. దీని వలన ఆ బొమ్మలు సామాన్యులకి అందుబాటులో లేకుండా అయిపోయాయి. ఈ బొమ్మలు నిత్యావసర వస్తువులు కావు, కాబట్టి ఆ స్తోమత లేని వాళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలకి ఆ అందమైన చెక్క బొమ్మలను కొనివ్వటం మానేయాల్సి వచ్చింది.  

ఇదే సినిమా మాబ్ మెంటాలిటీ లో కూడా జరుగుతున్నది!     

నేను ఆ సినిమాను వేరే మార్గాల ద్వార చూస్తాను కాని ధియేటర్లో చూడను, ఈ మొత్తం సినిమా దోపిడి పట్ల నా నిరసన.
ఇక నేను చూడకపోవటం వలన ఆ సినిమాకి వచ్చే నష్టం ఏమి లేదని నాకు తెలుసు, నష్ట పోవాలి అని కూడా నేను అనుకోవట్లేదు, కాని నేను టికెట్ కొనటం వలన ఆ దోపిడీ మాయాజాలానికి నా వంతు ఆజ్యం పోసినట్లవుతుంది, అది నాకు ఇష్టం లేదు. ఒక  సామాజిక గ్రూపు పరంగా మనమంతా ఈ వ్యవస్థీకృత దోపిడీ నుంచి, ఈ సినిమా మాబ్ మెంటాలిటీ నుంచి ఎంత తొందరగా బయటకు  వస్తే అంత మంచిది.


  

Saturday, March 25, 2017

మూడో వ్యక్తి



ఒకరోజు ఆఫీసులో పని చేస్తున్నాను, ఇంతలో నా సహోద్యోగి ఒకరు వచ్చి మా ఆవిడ మన ఆఫీసు దగ్గరికే వచ్చిందండి, తను బయట వెయిట్ చేస్తుంది. మీరు కూడా రండి, పరిచయం చేయిస్తాను అని చెప్పారు. ఆ సహోద్యోగి నాకు కొన్ని సంవత్సరాలుగా పరిచయం ఉండటం, దేశం కాని దేశంలో ఉన్నప్పుడు కలివిడిగా ఉండటం అవసరం కాబట్టి, సరే అని చెప్పాను. తను నేను కలిసి బయటకు వెళ్ళాము.  తను ఒక్కతే అక్కడున్న కుర్చిలలో కూర్చొని ఉంది. నా సహోద్యోగి నన్ను పరిచయం చేసారు, తను మామూలుగానే నన్ను హాయ్ అని పలకరించింది.

నా సహోద్యోగి వాళ్ళ ఆవిడతో ఏదో చెప్పబోతుండగా, తను అతని వైపు తిరిగి, “నువ్వు ముందు ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపో!!” అని గట్టిగా అరిచేసింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక రకమైన రేజ్, తన బాడీ లాంగ్వేజ్ మొత్తం కోపంతో నిండి పోయింది.  

“లేట్ వచ్చినందుకు కోపం వచ్చిందా!” అని అతను అననూయంగా అడిగినా,

అతని గొంతులోని ఆవేదనను ఆమె గమనించకుండా, “నేను వచ్చి ఇరవై నిమిషాలు అయ్యింది, ఎంత సేపు వెయిట్ చెయ్యాలి?” అని కోపం తో ఊగిపోతూ అంది.

“అది... నువ్వు కాల్ లేక మెసేజ్ చేస్తావేమో అనుకు….న్నా….” అని అతను సముదాయిస్తూ అంటుండగానే, తను తన పరిసరాలను గమనించనంత కోపం తో ఊగిపోతూ, “ఏలా కాల్ చేయాలి? ఈ ఫోన్ తోనా!!!” అంటూ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ ను నేలకేసి కొట్టింది.  ఆ అబ్బాయికి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు, మెల్లిగా వెళ్లి తను కింద పడేసిన మొబైల్ ని తీసుకున్నాడు.

ఇదంతా నా కళ్ళ ముందే జరుగుతుంది. నేను ఎలా రియాక్ట్ అవ్వాలో కూడా అర్థం కాలేదు. ఛ!! అనవసరంగా వచ్చానా అనిపించింది!! చాలా ఇబ్బందిగాను, కొంచెం చిరాకుగాను అనిపించింది. నేను ఆ అబ్బాయి వైపు తిరిగి, “నేను వెళ్ళనా మరి!!” అని అన్నాను. చేసేదేం లేక అతను సరే అన్నాడు.

ఏదైనా ఉంటె తరువాత మాట్లాడుకోవాలి కాని, మూడో వ్యక్తి ముందు అరుచుకోవటం, కొట్టుకోవటం, చేతిలో ఉన్నదీ పడేయటం ఏంటో నాకు అర్థం కాదు. కోపంలో ఎవరి ముందు ఉన్నాము, ఎక్కడ ఉన్నాము, మనం అనే మాటల/చేతల వలన జరిగే నష్టాలను, అనుబంధాలలో వచ్చే ఆ పగుళ్ళను బేరీజు వేయకపోతే ఎలా? మన కోపాన్ని మనం ఎలా నియంత్రిస్తున్నాము అన్న దాని పైనే మన మానసిక పరిపక్వత ఆధారపడి ఉంటుంది. మామూలు సమయంలో అందరు బాగానే ఉంటారు, ఆ మామూలుకు అటు ఇటు అయినప్పుడు మనం ఎలా ప్రవర్తిస్తామో, అదే మన అసలు నిజ స్వరూపం. జంటల మధ్య సవాలక్ష సమస్యలు ఉండొచ్చు, అది అందరి ముందు వికృతంగా ప్రవర్తిస్తూ తమ బాగస్వామి పై విరుచుకుపడటం ఏమిటో! ఎదుటి బాగస్వామిని భరించలేనంతగా పట్టలేని ఆవేశం, కోపం ఉన్నప్పుడు ఆ బంధానికి ఇక విలువ ఏమి ఉంటుందో ఆలోచించాలి!!


తరువాత రోజు నా సహోద్యోగి వచ్చి నేను ఇబ్బంది పడ్డందుకు క్షమాపణ కోరాడు. కొసమెరుపు ఏంటంటే, ఆ సహోద్యోగి వాళ్ళ ఇంటికి బోజనానికి ఆహ్వానించారు!!


3rd tm

Saturday, March 11, 2017

మార్పు!!



కనురెప్పల వెనకున్న బాధను ఓదార్చావు
నిదురించే సమయాన కలలను కరిగించావు
నవ్విస్తూ కవ్విస్తూ ఊసులు వల్లించావు
నీకోసమే నేనంటూ ఏవేవో చెప్పావు

నేనిచ్చిన నా ప్రేమే అపురూపం అన్నావు
నా ముందు నీకన్నీ త్రుణపాయం అన్నావు,
భాసటగా  నా తోడే నీ ధైర్యం అన్నావు
 నాతోడే ఈ జీవిత పరమార్థం అన్నావు
విశ్వంలా మన ప్రేమకు అంతేలేదన్నావు

నా మంచే అన్నావు, నన్నే విడిపోయావు,
నా గాయం ఈ సమయం మానేస్తుందని అన్నావు
మనవంటూ పేర్చిన ఆ కలలను వదిలేసావు
నన్నే ఏమార్చేస్తూ ఏదేదో చెప్పావు!

కన్నీళ్ళే సాక్షాంగ నీకోసం వేచాను

నీ మార్పును గమనిస్తూ వర్షంలో నిలిచాను 

Wednesday, November 30, 2016

ఒక్కమాటతో!!

నా తోడే నీ బాధని
నా ఊసే నీకు శాపమని
నా మాటే ఒక మోసమని
నా ప్రేమే ఒక కపటమని,
నా వైపే ఇక చూడనని
గాయపడింది నా హృదయం
ఒక్కమాటతో మన బంధాన్ని తెల్చేసావని!!

నే వేచి ఉన్న రోజులు మరిచావా
నీ నవ్వు కోసమని
నాలో మార్పులు చూసావా
నీ సౌఖ్యం కోసమని
నా కన్నుల ఆరాటం గమనించావా
నీ ప్రతిబింబం కోసమని
అహాన్ని చేరనివ్వని నా తాపత్రయాన్ని తరిచావా
మన బంధం పదిలత కోసమని
బాధతో యదంతా భారమైంది
నేను చూపిన ఆప్యాయతను
ఒక నాటకం అనుకుంటున్నావని!!

కనుపాపకు నీరు చేరింది
నా ప్రేమ విఫలమైందని
ఆలోచనలు తరుముతున్నాయి
నా ప్రేమ నీకెందుకు తెలియలేదని,
నా ఉనికే నీకు భారం అయితే
కనిపించను నీకిక నీ సంతోషం కోసమని,
విలయపు వర్షంలో తడుస్తూ
వెలుగు కోసం వేచి చూసే వన్యంలా

వేచి ఉంటా నువ్వు అర్థం చేసుకుంటావని!!